من که چون برکه ای بی صدا، در دشت تنهایی خويش

سرم به خلوت خود بود

نمیدانم تو یکباره از کجا رسیدی!

به رسم بازیگوشی، سنگی برداشتی و انداختی

و تنها

چند لحظه به تماشا ماندی

تا حلقه های موج محو شود

*

اینک موج آرام گرفته است

تو نيز به راه خويش رفته ای

و اما من هنوز آن سنگ را در دل دارم

و خواهم داشت!

*

یادت باشد

سنگ دلی فردای من

ارمغان دیروز تو بود ...